I like to think (and 
the sooner the better!) 
of a cybernetic meadow

where mammals and computers 
live together in mutually 
programming harmony 
like pure water 
touching clear sky.

I like to think 
    (right now please!) 
of a cybernetic forest 
filled with pines and electronics 
where deer stroll peacefully 
past computers 
as if they were flowers 
with spinning blossoms. 

I like to think 
    (it has to be!) 
of a cybernetic ecology 
where we are free of our labors 
and joined back to nature, 
returned to our mammal 
brothers and sisters, 
and all watched over 
by machines of loving grace. 

(Richard Brautigan)

In All Watched Over by Machines of Loving Grace verkennen Ezra Veldhuis en Bosse Provoost vrijheid en onvrijheid in relatie tot technologie, door het gelijknamige gedicht van Richard Brautigan uit 1967 te ensceneren.

Machines, medicijnen, algoritmes: veel nieuwe technologie lijkt eerder (arbeids)disciplinerend of gericht op sociale controle, dan dat ze ons nieuwe vormen van vrijheid geeft. Betekent dit dat Brautigans droom dood is? Leven we al in een totaal geperverteerde realisatie ervan? Of bevat de in zijn droom beloofde vrijheid nog steeds potentieel? 

De voorstelling schippert tussen utopie en scepsis, tussen roes en ontnuchtering: we zien een “cybernetische ecologie”, waarin niet altijd duidelijk is of de verstrengelingen tussen mensen, materialen en apparaten symbiotisch of conflictueus zijn. Het licht lijkt te willen misleiden en hypnotiseren, de muziek vraagt om vertrouwen te hebben en los te laten. De vraag is niet óf we verstrengeld zijn, maar hoe we binnen die verstrengeling laveren, afzien en dansen.

At last I am free, I can hardly see in front of me!