Lullabye
Anneleen Keppens
Een wiegelied is een zachte vorm waarin moeilijke dingen kunnen worden uitgesproken, een liefdevolle handeling die ons helpt omarmen wat donker of onbekend is. In de solovoorstelling Lullabye brengt Anneleen Keppens gedanste, beeldende en gezongen wiegeliederen over de ambivalentie van moederschap en andere vormen van zorg.
De beweging in Lullabye komt voort uit een lichaam dat zorgt. Dit lichaam schommelt tussen dragen en rusten, wiegen en vallen, zingen en grommen. Kracht en kwetsbaarheid verweven zich zo sterk dat ze niet meer van elkaar te onderscheiden zijn.
Via een scenografie die zich ontvouwt tot een plek van rust en ondersteuning, verbeeldt Lullabye een sociaal weefsel waarin de dragers van onze samenleving worden gedragen. De voorstelling verkent de impact van het zorgen op een leven, terwijl ze tegelijk verzacht, troost en verbindt.
| Na de voorstelling vindt optioneel het ritueel: Sea of Hands plaats, waarin mensen die instaan voor de zorg van een kind of hulpbehoevende een moment van erkenning, ondersteuning en gedragenheid kunnen ervaren. Deelname is gratis met een ticket voor de voorstelling. Graag reserveren via deze link! (plaatsen zijn beperkt) |
Anneleen Keppens studeerde in 2010 af aan P.A.R.T.S./Brussel en werkt als choreografe, danseres, artistiek medewerkster en docente. Vanuit deze verschillende functies verkent ze steeds manieren van samenzijn via het lichaam en beweging. Haar werk leeft in de kloof tussen formeel en informeel, transparant en mystiek, zacht en hard, fysiek en metafysisch.
Zij creëerde de voorstellingen The moon is the moon is the moon (2017), Movement Essays (2019) en Blue Moon Spring (2023). Daarnaast ontwikkelt ze ook de praktijk Body Dialogues, waarmee ze artistieke conversaties aangaat met verschillende kunstenaars en media. Momenteel werkt ze aan een publicatie genaamd Mother/Maker, en is ze artiest in residentie in het woonzorgcentrum De Weister in Aalbeke, op uitnodiging van BUDA en DURF2030. Anneleen werkte als danseres voor onder andere Rosas en Hiatus/Daniel Linehan. Ze gaf
