Twee performers betreden een leeg podium met een hele lange rol witte balletvloer die te groot lijkt voor de ruimte die er is. Maar je kan erop vertrouwen dat ze een oplossing zullen verzinnen. Voor de performers is geen enkel probleem te groot of te onbeduidend. Dingen die misgaan of die niet tegemoetkomen aan de verwachtingen van het moderne leven, dat is waar het in het rijk van deze struikelaars om gaat. Omdat de afmetingen en de vorm van de vloer per definitie (te) onhandig zijn, past de voorstelling onmogelijk en dus perfect in de theaterzaal en op locatie. Het struikelen wordt onontkoombaar.

Anatomie van een struikel wil het potentieel van de struikel blootleggen. Samen met medespeler Geert Belpaeme bevraagt Salomé Mooij wat mislukte lichamelijke acties zo fundamenteel maakt. Vanuit de regels van de slapstick onderzoeken ze hoe geënsceneerde mislukking kan verrassen, ontroeren en raken. Er ontvouwt zich een ontdekkingsreis op een strakke, muzikale cadans. Met Anatomie van een struikel biedt Salomé een tegengewicht voor een wereld die vaak om efficiëntie en prestatie draait. De voorstelling herinnert ons aan de waarde van imperfectie, falen, kwetsbaarheid, veerkracht, vallen en weer opstaan