Op 8 mei brengt comedian Mohsin Abbas zijn debuutshow ‘Moh?!’ in c o r s o. Of we na zijn passage in De Slimste Mens en meer dan 80 uitverkochte shows nog kunnen spreken van een kennismakingsshow? “Toch wel.” Een babbel met Mohsin over zijn debuut, interactie met het publiek en zijn comedy buddies.
Wat vond je tot nu toe van je eerste tournee?
Echt super leuk! Ik word in elke provincie en elke zaal met veel liefde en enthousiasme ontvangen. Als ik opkom, zit iedereen daar met een grote smile. Of ik nu in Oostende of in Antwerpen optreed, ik voel me eigenlijk overal wel thuis, omdat ik zo warm onthaald wordt.
Veel mensen blijven na de show wachten om een babbeltje te doen of een foto te nemen. Dat geeft me veel voldoening. Mijn passie is mijn job geworden, daar geniet ik van. Al zolang ik optreed, geef ik elke show een cijfer in een excel. De laagste score is een 7. Dan weet ik dat ik zelf beter kan, maar dat het publiek zich geamuseerd heeft. Dat is voor mij belangrijk.
Welk verhaal brengt ‘Moh?!’?
Het is een kennismakingsshow waarin ik speel met de dualiteit tussen mijn Vlaamse en Pakistaanse roots. Enerzijds ben ik hier geboren, opgegroeid, naar school geweest, gestudeerd … Ik spreek de taal goed en heb een Belgische vrouw. Allemaal zaken die herkenbaar zijn voor de gemiddelde Vlaming. Aan de andere kant ben ik opgegroeid in een Pakistaans huishouden met Pakistaanse ouders, Pakistaans eten en Bollywood.
Dat is wie ik ben. Ik ben een mix: West-Vlaming, Oostendenaar, Vlaming, Belg, Pakistaan ... Ik vind niet dat een van die zaken uitvergroot moet worden of dat een van die zaken mij definieert. Die combinatie vormt wie ik ben en maakt dat ik met een open blik naar de wereld kijk. Het publiek zal dingen herkennen en tegelijk bijleren.
Doorheen de jaren heb ik zelf gevoeld en ervaren dat de beste comedy dicht bij jezelf ligtMohsin Abbas
Mensen kennen je van tv. Merk je dat in de zaal?
Ja, soms zit de zaal bijna vol omdat ze me zagen op De Slimste Mens. Ik was al jaren bezig met comedy, maar de Slimste Mens heeft mijn bekendheid doen ontploffen. Dat legt extra druk, want mensen vinden me grappig op tv, maar zijn benieuwd of ik ook grappig ben op het podium. Ik heb er hard voor gewerkt om mijn show van begin tot eind op een bepaald niveau te krijgen. En mensen appreciëren dat gelukkig ook als ze komen kijken.
Is het dan nog een kennismakingsshow?
Toch wel. Ik wist natuurlijk niet dat De Slimste Mens ervoor zou zorgen dat mensen mij toch al iets meer kenden. Maar omdat het mijn debuutshow is, raak ik bepaalde topics aan zonder er dieper op in te gaan. Dat is een bewuste keuze.
Doorheen de jaren heb ik zelf gevoeld en ervaren dat de beste comedy dicht bij jezelf ligt. Als ik vertel over mijn ouders, voelen mensen in de zaal dat dat niet volledig uit mijn duim is gezogen. Uiteraard zijn er ook dingen uitgevonden, maar pakweg 95% van mijn show ligt dicht bij mijn waarheid. Mensen vragen dan: heeft jouw papa echt een nachtwinkel gehad? Ja, hij heeft dat echt gehad. Die dingen zijn het grappigst en het leukst om te brengen.
Jouw affiche geeft al wat prijs. Wat kunnen mensen hierop herkennen?
In mijn poster kijk ik naar dingen die deel uitmaken van mijn leven: mijn ouders, mijn vrouw , de boekentoren van Gent, een Bollywooddanseres, cricket, de zee en vuurtoren uit Oostende ... Allemaal elementen die deel uitmaken van mijn identiteit.
Die affiche is ook een ode aan de Bollywoodposter van vroeger. Daar stond ook altijd van alles op. Bollywood is eigenlijk Hollywood, maar dan van India en Pakistan. In zo’n film zie je alles door elkaar: musical, actie, thriller … Het is nooit vlak. Wij zijn ermee opgegroeid. Ik vind ook dat mijn leven een beetje speelt zoals een Bollywoodfilm. Er zijn altijd uitschieters.
Zelfs mijn deelname aan De Slimste Mens had een zekere Bollywoodfactor:
ik lag er in mijn eerste aflevering bijna uit. Mijn leven flitste voorbij en door — ik noem dat — ‘goddelijke interventies’ ben ik in de finaleweken geraakt. Want normaal zat ik niet in de finale. Maar door een plottwist heb ik nog eens vijf afleveringen meegespeeld. Dat is toch een droom!
Speel je voor het eerst in c o r s o?
Nee. Ik speelde een paar jaar geleden een korte set in café c o r s o. Maar toen was ik nog niet bekend. Ik kijk er wel naar uit om terug in c o r s o te spelen. Deze keer in de grote zaal. Mijn show is vrij breed qua doelgroep, dus ik verwacht me aan een divers publiek. Van jong tot oud, van links tot rechts. Dat is ook hoe ik in het leven sta. Ik wil mensen verbinden, waar je ook vandaan komt. En met deze show kan dat op een leuke manier. In de eerste plaats moet het publiek zich amuseren en lachen. Maar als iemand de boodschappen die ik erin stak oppikt, is dat voor mij het mooiste compliment.
Door het publiek te betrekken, daag ik mezelf uit.Mohsin Abbas
Komen mensen soms een tweede keer naar je show?
Er zijn mensen al acht keer komen kijken! Dat ligt aan de interactie. Zo maak ik hetzelfde verhaal, maar komt het toch op een andere manier over. Als mijn show een pak frieten is, is de saus de interactie. Elk pak friet is hetzelfde, maar door de saus smaakt het anders.
Ik sta bekend om mijn interactie en heb die ook nodig. Anders voelt het alsof ik elke avond hetzelfde afratel en de zaal op dezelfde momenten lacht. Ik improviseer graag. En door het publiek te betrekken, daag ik mezelf uit. Ook het publiek moet scherp blijven. Ze weten dat ze aangesproken kunnen worden. Ik plaag wel graag, maar ik blijf altijd wel sympathiek. Stout sympathiek.
Wie zijn je voorbeelden in het comedylandschap?
Zoals bij vele comedians, begon mijn fascinatie voor stand-upcomedy bij Eddie Murphy. Toen ik met comedy begon, tourde ik vaak met David Galle. Ik speelde eerst tien minuten en in mijn hoofd had ik geknald. Dan zat ik in het publiek en zag ik pas wat knallen is. Ik had sterk gespeeld voor een opener, maar bij David waren mensen aan het wenen van het lachen. Ik had zoiets van: dat wil ik bereiken. Dat is waar ik naartoe wil. Hij maakt veel grappen op korte tijd in plaats van lange verhalen. Dat is ook mijn stijl.
Ga je zelf nog naar comedy?
Ja. Erhan Demirci, Hans Solo, Alex Agnew ... Eigenlijk alle grote namen in Vlaanderen. Dat zijn je peers. Ik heb met die mensen veel gespeeld en ik blijf van iedereen bijleren. Ik ga natuurlijk ook kijken naar mijn comedy buddies. Hans Cools is in Antwerpen nog te weinig bekend, maar eigenlijk echt een fenomeen. En Kjen Descheemaecker is mijn grootste comedy buddy. Hij brengt binnenkort zijn eigen show en ik ga helpen om die te lanceren.
Kjen is je supportact. Hoe is dat zo gelopen?
In 2017 was Kjen de eerste persoon die mij wegwijs heeft gemaakt in de Vlaamse comedywereld. Ik heb direct meegedaan met Humo's Comedy Cup, maar zo werkt het eigenlijk niet. Je moet eerst wat oefenen. Hij introduceerde me in de wereld van open mics. We hebben heel veel samen gespeeld. Meer dan de helft van mijn shows was met hem. Kjen heeft mijn parcours volledig gevolgd. We hadden ooit gezegd: als een van ons een volavondshow heeft, dan wordt de andere supportact. Zo is dat gebeurd
Wat waardeer je aan hem als publieksopwarmer?
Ik vind hem ook een toptalent, want hij mixt comedy met beatbox van een heel hoog niveau. Hij is een van de beste van België in beatbox. Die combinatie is uniek en dat merk ik ook in de zaal. Als hij zijn ding doet, is het publiek altijd zot opgewarmd. Hij knalt iedere keer en maakt mijn job makkelijker.
‘Moh?!’ blijkt een succes. Wat brengt de toekomst?
Ik ga dit jaar try-outs doen voor mijn volgende show, in de Lotto Arena. En ik breng ook een inspirerende keynotesessie met mijn verhaal. Daarnaast kies ik heel zorgvuldig mijn projecten voor tv en radio. Leuke dingen die bij mij passen. Ik vind het belangrijk om mezelf te blijven, dus maak ik bewuste keuzes.
Welke thema’s wil je in je volgende show verkennen?
In ‘Moh?!’ tiptoe ik bewust rond verschillende topics en blijf ik er niet te lang bij stilstaan. In de tweede show kan ik iets meer van mijn lagen afpellen. Bekijk het zoals een eerste date. Op je eerste date begin je ook niet over je trauma's. Nu ze me kennen, mag ik mezelf een beetje meer tonen.
En tot slot, waar zouden we je kunnen tegenkomen in Antwerpen?
Ik ga graag eten in Cobra, vlak bij de Arenberg. Vroeger verbleef ik elke kerst- en paasvakantie bij mijn opa in Antwerpen aan het oude justitiepaleis. Als kind zat ik vaak op tram 12 en 24, want we gingen bijna elke dag naar de cinema. Wie gaat er nu nog naar de cinema? Eigenlijk zou ik dat nog eens moeten doen, gewoon uit nostalgie.
Mohsin Abbas