Waarom blazen we kaarsjes uit bij een verjaardag? Waarom klinken we met onze glazen? confetti, de eerste voorstelling van het nieuwe destructuur, onderzoekt rituelen, tradities en gewoonten. Maar het belooft vooral een feest te worden voor jong en oud. We spraken met makers Ellis, Aline en Sander in het gezellige appartement van c o r s o.
Dag alle drie, wie zijn jullie?
Ellis: Ik ben schrijver, maker en speler in theater en soms ook voor televisie. Ik ben 32 jaar en heb de dramaopleiding in Leuven gevolgd.
Aline: Oh, is het met leeftijden verklappen? Ik ben voor altijd 36 (lacht). Ik heb op de toneelacademie van Maastricht gestudeerd en dit jaar een master drama gehaald op LUCA School of Arts, waar ik heel trots op ben. Ik heb vaak voor jong publiek gewerkt bij verschillende gezelschappen en nu richt ik mee destructuur op.
Sander: Ik ben 38, heb geen theateropleiding gevolgd maar al wel aan veel voorstellingen meegewerkt: zowel aan de vorm als aan de inhoud. Sinds september volg ik de parttime opleiding aan de Toneelacademie van Maastricht om theatermaker te worden.
Hoe is destructuur er gekomen?
Sander: destructuur bestaat uit Rosa Vandervost, Runa Robbroeckx, Nico Boon en wij drie. We kennen elkaar al heel lang en hebben in verschillende hoedanigheden samengewerkt. We houden van elkaars verhalen en zochten een manier om in die samenwerkingen meer structuur te brengen. Maar hoe moet dat dan heten, vroegen we ons af.
Aline: Toen zei Ellis op een dag: destructuur, natuurlijk. Het was een eureka-moment. Natuurlijk, dé structuur. Dat klopte helemaal.
Ellis: We hebben bewust geen spatie gezet tussen ‘de’ en ‘structuur’, zodat je het ook kan lezen als de-structuur, van déstructureren. Eigenlijk is het ontstaan vanuit een verlangen om onze vrijblijvende samenwerkingen op een betere manier vorm te geven, maar ook om opnieuw te bekijken wat een samenstelling van kunstenaars allemaal kan zijn. Vandaar de-structuur.
Sander: Dat betekent niet dat we altijd een vaste rolverdeling zullen hebben, en dat ik bijvoorbeeld altijd de scenografie zal doen. Integendeel: iedereen mag alle posities innemen.
Aline: Soms doen we iets met twee, soms met meer. confetti is in ieder geval onze eerste voorstelling.
Met een première in c o r s o, op 15 februari 2026! Kunnen jullie ons meenemen naar het startpunt van confetti?
Ellis: In 2021 maakte ik de voorstelling Eerst met Pleun van Engelen. Sander deed de scenografie. Op een bepaald moment in de voorstelling viel er heel veel zilveren confetti uit de lucht. Om cultuurhuizen niet nodeloos boos te maken, ruimden we die confetti na elke voorstelling zelf op. Ook omdat we ze wilden hergebruiken.
Sander: Tijdens zo’n opruimsessie vroegen Ellis en ik ons af: wie is er eigenlijk ooit met confetti begonnen? Zit daar een betekenis achter? We gooien ermee, maar niemand weet waarom.
Ellis: Zo kwamen we op vergelijkbare tradities: een cadeautje geven met een verjaardag, kaarsjes uitblazen, een koffietafel na een begrafenis…
Aline: Of frietjes eten op vrijdag! Waarom hebben we gewoontes, vroegen we ons af. Waarom is herhaling belangrijk? Wat is het verschil tussen een traditie en een gewoonte? Dat levert veel stof op voor een boeiende voorstelling. Ook omdat we willen zoeken naar iets universeels, iets dat culturen overstijgt.
Sander: Interessant is ook dat je met tradities een moment in je leven markeert. Maar zijn er vandaag de dag geen andere momenten die net zo belangrijk zijn om te markeren? Zoals een verhuis, afscheid nemen van je kat, een scheiding van je ouders...
Aline: Welke gebeurtenissen belangrijk zijn om bij stil te staan, dat is ons onderzoek. En dat we dat stilstaan terug samen moeten gaan doen, dat is ons pleidooi.
De voorstelling is bedoeld voor iedereen die 8 jaar is of ooit 8 jaar is geweest.
Ellis: Iedereen is welkom. We kozen 8 jaar omdat het een talige voorstelling zal worden en jongere kinderen misschien te veel zouden missen.
Aline: Het gaat ook over hoe volwassenen en kinderen verschillend naar tradities kijken. Over hoe tradities niet altijd mee-evolueren met de samenleving en vooral de kinderen daarin. Denk maar aan de hele roetpiet-discussie. Ik kijk er nu al naar uit om kinderen en volwassenen op een andere manier te zien reageren op confetti.
Vandaag zijn we eind september. Is de voorstelling helemaal klaar?
Sander: Nog niet. We vinden het heel belangrijk om een voorstelling te maken die zich niet boven de hoofden van de kinderen afspeelt. Daarom houden we nu confettisessies: we praten met kinderen en maken samen confetti, want daarvan hebben we natuurlijk héél veel nodig.
Aline: We zitten samen met een groepje van vijf achtjarigen en vragen of ze weten waar confetti vandaan komt. Hun antwoorden zijn vaak heel grappig en van daaruit gaat het gesprek verder.
Ellis: We hebben al een paar sessies gedaan, maar er komen er nog. Met de input van de kinderen gaan we de voorstelling maken.
Sander: We zijn vooral enthousiast en nieuwsgierig naar wat er in kinderen omgaat.
Kan je toch al een tipje van de sluier lichten? Wat mag het publiek verwachten?
Sander: We willen dat het publiek na de voorstelling het gevoel heeft dat ze op een feestje zijn geweest. In een partytent. Met muziek. En een dansje. Toch?
Ellis: Het wordt feestelijk! Verbindend!
Hebben jullie zelf een ritueel voor een voorstelling?
Aline: Ik ga door mijn membraan. Dat moet ik zeggen anders krijg ik klachten van mijn studenten (lacht). Ik doe ook een radslag.
Ellis: Ik wil vooral voelen dat ik in dezelfde tijd en ruimte ben als mijn medespelers. Dat kan door in een kring te staan, te knuffelen, een kreet schreeuwen en elkaar toi-toi-toi te wensen.
Sander: Ik doe graag mee. Voor confetti zal zich nog wel een ritueel ontwikkelen.
En na een voorstelling?
Aline: Confetti opruimen, allemaal samen. En wie weet ontstaan er dan ideeën voor onze volgende voorstelling. Maar zonder te forceren. Trust the process, dat is onze leuze.
Waar kijken jullie het meest naar uit?
Ellis: Het is mijn eerste kindervoorstelling. We gaan ook voor scholen spelen en ik kijk uit naar de dynamiek van een zaal vol met kinderen. Past perfect bij confetti.
Aline: Het wordt zeker geen voorstelling waar je stil moet zijn en kijken. Integendeel.
Hebben jullie zelf kinderen en helpt dat bij het proces?
Sander: Ik ben getrouwd met Aline en wij hebben samen twee kinderen. Ellis is een soort tante voor hen. Dus ja, dat helpt.
Aline: Als ouder, of tante, kijk je door hun ogen en stel je jezelf andere vragen.
Sander: Het klinkt als een cliché, maar kinderen zijn de belangrijkste mensen die er zijn. Zij zijn de toekomst. Ik zie het zelfs als een plicht om dit te doen: samen met hen nadenken over wat hen bezighoudt en daar betekenis aan geven.
Aline: Een jong publiek is zo dankbaar. Ze reageren meteen, zonder filter, ze leven zich in. Bij volwassenen is dat net iets anders.
Wat betekent c o r s o voor jullie?
Ellis: c o r s o voelt voor ons als een thuis. De perfecte plek voor de première van confetti. En daarna gaan we op tour, ook spannend.
Wat wensen jullie jezelf toe voor deze voorstelling?
Ellis: Dat we veel verwondering mogen ervaren. Bij het maken en het spelen.
Aline: Dat het elke keer anders mag zijn. Dat de voorstelling blijft evolueren.
Sander: Dat het publiek na afloop het gevoel heeft: dit was ons feestje, samen.
destructuur