Het jaar 3400. De zon komt niet meer op. Het gras is verdwenen. De aardbol is in rust en zal over een ongekend aantal lichtjaren weer ontwaken. In deze tussenzone is de gummie het levende wezen op aarde.

De gummies leven in spijs en vree. 
Ze schateren, zwoegen, vertieren zich, 
krioelen dichtbij elkaar, zoekend naar warmte 
dommelen in en trappelen nu en dan eens roekeloos rond. 
Ze zijn soms grimmig maar na het verpeuzelen van een lekkere hap, 
laten ze het geschil weer liggen. 
Ze jengelen en huilen in de diepte, 
vertellen in zacht gemurmel en gekraai 
over iets wat ooit was en nog zal komen.

Ballet Dommage en Suze Milius kiezen in GUMMI voor een utopisch bevreemdende wereld. Een universum waarin conflict geen deel is van het plot en waarin niets op het spel staat. Geen catharsis of totaal verderf. De toeschouwer ziet de kleine taferelen en dagdagelijkse rituelen van vredige wezens in een niemandsland waar alles lijkt zoals het is.