DE SITCOMEBACK
DE HOE
In 2025 waagde DE HOE zich aan het maken van een sitcom op het toneel, een megalomaan plan dat alleen maar kon eindigen met gefnuikte ambities, gebroken harten en geknakte ego’s. Tegen alle wetten van de logica in slaagden de spelers toch in hun opzet. DE SITCOM werd een triomf en overtrof zelfs Opening Night, jubelde een recensent. Maar stel dat de complexe creatie achter de schermen haar tol had geëist. Wat als de groep in werkelijkheid op barsten stond, op een haar na uit elkaar gespeeld was? Extern succes, intern conflict. En dan de vraag: wat nu? Wat nu in godsnaam gedaan?
Een comeback maken, natuurlijk, maar waarnaartoe?
DE SITCOM eindigde met een existentiële dooltocht van lynchiaanse proporties, op zoek naar een uitweg uit de eindeloze lacherigheid. Precies daar pikt DE HOE de draad weer op: wat treft het gezelschap aan in het hart van het labyrint? In DE SITCOMEBACK – tegelijk een spiegel, spin-off én een volledig op zichzelf staand stuk – pogen de leden van DE HOE een definitief voorlopig antwoord te geven op de vragen waar ze niet langer omheen kunnen draaien. Is het allemaal om te lachen of om te huilen? Wanneer wordt lichtheid ondraaglijk? En hoe word je weer de bezielde groep die je altijd al hoopte te zijn?
Als sitcoms platte pannenkoeken zijn waarvan je bij overdaad buikpijn krijgt, dan is DE SITCOM eerder een hoge feesttaart met oneindig veel lagen rond een holle kern. DE HOE excelleert in zijn eigen karikatuur.
Wouter Hillaert in De Standaard, 4 maart 2025, ★★★★★
In een georganiseerde chaos pendelt de geïnspireerde cast met veel humor en zelfspot tussen tv en theater, oppervlakkigheid en diepgang, komedie en tragiek, realiteit en fictie, jong en oud. (...) Vrijblijvend lijkende, maar heel doordachte scènes leggen een maatschappij bloot die zichzelf verliest in onbenulligheden. Het resulteert in een verrijkende ‘cut’-voorstelling waar je smakelijk mee lacht, maar ook niet over uitgepraat raakt.
Guy Van Vliet in Het Nieuwsblad, 3 maart 2025, ★★★★
Ook als DE HOE een hele voorstelling maakt over oppervlakkigheid (misschien zelfs juist als), verheft het gezelschap complexiteit tot absolute kunst. Nooit wordt het alleen een kunstje, nooit is het louter spielerei; je wordt elegant en technisch vernuftig uit verband gespeeld, omdat dat, zo daagt het je op den duur, de enige manier is om tot het existentiële doel van DE HOE te komen: de eigen tijd bevatten zonder er ondertussen zelf aan ten onder te gaan.
Floris Baeke in Etcetera, 5 maart 2025
